<?xml version="1.0"?>
<!-- Resource Lessons -->
<!-- Encoding: Unicode (UTF-16); Line endings: CR+LF -->
<!-- <item>[ID]: lesson ID ( required )-->
<!-- <item>[Name]: lesson name ( required )-->
<!-- <item>[Section]: section name ( required )-->
<!-- <item>[Text]: lesson text ( required )-->
<!-- <item>[Keyboard]: keyboard type [1001|1002|1003|1004|1005]-->
<!-- <item>[Format]: lesson format [KeyCode|Text]-->
<root ver="1" Level="2" >
 <item ID="1001" Section="#1" Name="200-300-1" Text="Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας γέρος μυλωνάς με τα τρία παιδιά του. Ήρθε ο καιρός κι ο μυλωνάς αρρώστησε βαριά και πέθανε. Όταν άνοιξαν τη διαθήκη του είδαν ότι στο μεγαλύτερο γιό του άφηνε το μύλο του, στο δεύτερο γιό άφηνε τον γάιδαρό του και στο μικρότερο γιό άφηνε… μόνο το γάτο του!" />
 <item ID="1002" Section="#1" Name="200-300-2" Text="Ο μικρός γιος του μυλωνά έπεσε τότε σε βαθιά απελπισία. Πώς θα μπορούσε να ζήσει χωρίς το μύλο και το γάιδαρο; Δεν ήξερε καμιά δουλειά να κάνει και σίγουρα θα πέθαινε από την πείνα." />
 <item ID="1003" Section="#1" Name="200-300-3" Text="Ο γάτος όμως που κληρονόμησε από τον πατέρα του δεν ήταν σαν τους συνηθισμένους γάτους που γνωρίζουμε. Ήταν πολύ έξυπνος και μιλούσε ανθρώπινα. - Αφεντικό, μην απελπίζεσαι, είπε στο νεαρό αφεντικό του, που καθόταν έξω από το μύλο κι έκλαιγε με μαύρο δάκρυ." />
 <item ID="1004" Section="#1" Name="200-300-4" Text="- Πώς να μην απελπίζομαι; του απάντησε εκείνος. Πώς θα ζήσω τώρα που πέθανε ο πατέρας μου; Δεν ξέρω να κάνω τίποτε. - Έχε μου εμπιστοσύνη αφεντικό και θα δεις ότι η τύχη σου δεν είναι τόσο κακή. Το μόνο που ζητάω από εσένα είναι ένα ζευγάρι μπότες και ένα σακί." />
 <item ID="1005" Section="#1" Name="200-300-5" Text="Ο νεαρός, μη ξέροντας τι άλλο να κάνει, έδωσε στο γάτο ό,τι ζήτησε και αυτός τον χαιρέτησε κι έφυγε." />
 <item ID="1006" Section="#1" Name="200-300-6" Text="Χωρίς να χάσει ούτε στιγμή, ο γάτος πήγε στην εξοχή. Κρύφτηκε σ’ ένα λιβάδι και περίμενε υπομονετικά. Λίγη ώρα αργότερα είδε να ξεπροβάλλει ένα κουνέλι. Το άφησε να πλησιάσει και ξαφνικά έδωσε ένα σάλτο και το γράπωσε! Το έκλεισε τότε σ’ ένα μικρό τσουβάλι και πήγε κατευθείαν στο παλάτι του βασιλιά." />
 <item ID="1007" Section="#1" Name="200-300-7" Text="- Αφήστε με να δω το βασιλιά, παρακάλεσε το φρουρό του παλατιού. Του φέρνω ένα ωραίο δώρο! Ο φρουρός τον άφησε και σε λίγο ο γάτος μπήκε στο παλάτι και παρουσιάστηκε μπροστά στο βασιλιά και τη βασίλισσα." />
 <item ID="1008" Section="#1" Name="200-300-8" Text="- Μου είπαν ότι μου φέρνεις ένα δώρο, είπε ο βασιλιάς. Τι δώρο είναι; - Ένα μεγάλο και παχύ αγριοκούνελο, βασιλιά μου! Ο βασιλιάς καταχάρηκε. - Μπράβο, είναι πολύ καλό το δώρο σου, του είπε. Θα το δώσω στο μάγειρα να μου το ετοιμάσει για το μεσημέρι. Αλλά ποιός μου το στέλνει το κουνέλι;" />
 <item ID="1009" Section="#1" Name="200-300-9" Text="- Ο κύριός μου, μεγαλειότατε.- Και… ποιός είναι ο κύριός σου; - Ο μαρκήσιος του Καράμπα, του απάντησε ο πονηρός γάτος. - Δεν έχω ξανακούσει το όνομά του, είπε ο βασιλιάς ύστερα από λίγη σκέψη." />
 <item ID="1010" Section="#2" Name="300-400-1" Text="- Είναι πολύ πλούσιος ο κύριός μου, μεγαλειότατε. Πλούσιος, νέος και όμορφος. - Να του πεις ότι τον ευχαριστώ πολύ και θα ‘θελα να τον γνωρίσω. - Θα τον γνωρίσετε σύντομα μεγαλειότατε. Και αφού έκανε μια βαθιά υπόκλιση ο γάτος βγήκε από το παλάτι χαμογελώντας κάτω από τα μουστάκια του!" />
 <item ID="1011" Section="#2" Name="300-400-2" Text="Ο πονηρός γάτος συνέχισε τους επόμενους μήνες να πηγαίνει δώρα στον βασιλιά και κάθε φορά έλεγε στο βασιλιά ότι τα στέλνει ο μαρκήσιος του Καράμπα. Ο βασιλιάς χαιρότανε και μαζί του χαιρότανε κι ο γάτος που το σχέδιό του προχωρούσε όπως το σκάρωσε εξ αρχής." />
 <item ID="1012" Section="#2" Name="300-400-3" Text="Μετά από μερικούς μήνες ο Παπουτσωμένος Γάτος έμαθε ότι ο βασιλιάς αποφάσισε να κάνει μια βόλτα έξω από την πόλη. Τότε, πήγε γρήγορα στο αφεντικό του και τον παρακάλεσε να βγάλει τα ρούχα του και να μπει στο ποτάμι που περνούσε δίπλα από το δρόμο που θα περνούσε ο βασιλιάς. Ο νεαρός έκανε αυτό που του είπε ο γάτος και τότε ο γάτος πήρε τα ρούχα του αφεντικού του και τα έκρυψε κάτω από μια πέτρα." />
 <item ID="1013" Section="#2" Name="300-400-4" Text="- Να θυμάσαι, είπε ο γάτος στο γιό του μυλωνά, ότι σε λένε μαρκήσιο του Καράμπα. Για όλα τα άλλα μην φοβάσαι, θα φροντίσω εγώ. Όταν πλησίασε η συνοδεία του βασιλιά ο Παπουτσωμένος Γάτος πετάχτηκε στην μέση του δρόμου και άρχισε να φωνάζει βοήθεια. - Τι συμβαίνει; είπε ο βασιλιάς. - Αχ βασιλιά μου, στον κύριό μου, τον μαρκήσιο του Καράμπα, επιτέθηκαν ληστές, του έκλεψαν τα ρούχα και τον έριξαν μέσα στο ποτάμι, είπε ο πονηρός γάτος." />
 <item ID="1014" Section="#2" Name="300-400-5" Text="Τότε ο βασιλιάς έδωσε εντολή να βγάλουν από το ποτάμι το νεαρό και να τον ντύσουν με τα καλύτερα ρούχα. Μετά τον πήρε μαζί του στην άμαξα και συνέχισαν μαζί τη βόλτα. Όμως πάνω στην άμαξα του βασιλιά ήταν και η πανέμορφη κόρη του, που μόλις είδε τον μαρκήσιο του Καράμπα ντυμένο όμορφα τον ερωτεύτηκε αμέσως." />
 <item ID="1015" Section="#2" Name="300-400-6" Text="Καθώς η βόλτα του βασιλιά συνεχίζονταν, ο Παπουτσωμένος Γάτος έτρεξε μπροστά από τη συνοδεία του βασιλιά. Σ’ ένα λιβάδι βρήκε μερικούς χωρικούς να κόβουν το σανό. - Ακούστε, τους παρακάλεσε, σε λίγη ώρα θα περάσει από εδώ ο βασιλιάς. Αν σας ρωτήσει τίνος είναι τα λειβάδια, να του πείτε πως ανήκουν στον μαρκήσιο του Καράμπα." />
 <item ID="1016" Section="#2" Name="300-400-7" Text="- Μα… γιατί; απόρησαν εκείνοι. - Κάνετέ μου σας παρακαλώ τη χάρη και μη ρωτάτε. Έχω το λόγο μου. Δεν πρόκειται να σας στοιχίσει τίποτε αυτό που σας ζήτησα. Λίγο πιο κάτω, βρήκε άλλους χωρικούς που θέριζαν το σιτάρι τους. Ζήτησε και από αυτούς το ίδιο: - Αν σας ρωτήσει ο βασιλιάς τίνος είναι τα χωράφια με το σιτάρι, να του πείτε πως είναι του μαρκήσιου του Καράμπα." />
 <item ID="1017" Section="#2" Name="300-400-8" Text="Έτσι και έγινε. Όταν έφτασε ο βασιλιάς στα λειβάδια και ρώτησε σε ποιόν ανήκουν, οι χωρικοί του απάντησαν πως ανήκουν στον μαρκήσιο του Καράμπα. Το ίδιο του απάντησαν και οι χωρικοί που θέριζαν το σιτάρι. - Πολύ ωραία τα κτήματά σου, είπε ο βασιλιάς στον μαρκήσιο του Καράμπα. Θα πρέπει να είσαι πολύ πλούσιος." />
 <item ID="1018" Section="#2" Name="300-400-9" Text="Ο Παπουτσωμένος Γάτος, στο μεταξύ, παρακολουθούσε από μακριά τη βασιλική συνοδεία και συνέχισε τα πονηρά του σχέδια. Έτρεξε γρήγορα-γρήγορα σε ένα μεγάλο πύργο που ήταν παρακάτω. Σ’ αυτό τον πύργο έμενε ένας πελώριος κακός γίγαντας, που μπορούσε να παίρνει τις μορφές διάφορων ζώων. Ο γίγαντας ήταν πάρα πολύ πλούσιος και όλα τα κτήματα μέσα από τα οποία περνούσε ο βασιλιάς ήταν δικά του." />
 <item ID="1019" Section="#3" Name="400-500-1" Text="Μια και δυο ο γάτος χτυπάει την πόρτα του πύργου και παρουσιάζεται μπροστά στο γίγαντα. - Τι θέλεις εδώ; τον ρώτησε αγριεμένος ο γίγαντας.  - Έμαθα ότι είσαι μάγος και μπορείς να παίρνεις την μορφή όποιου ζώου θέλεις, του είπε ο γάτος. - Και βέβαια είμαι. - Ε λοιπόν, εγώ δεν το πιστεύω. Και τότε ο γίγαντας, για να κάνει τον γάτο να τον πιστέψει, μεταμορφώθηκε σε ένα πελώριο λιοντάρι. - Ω, έκανε ο γάτος και παρίστανε τον εντυπωσιασμένο." />
 <item ID="1120" Section="#3" Name="400-500-2" Text="- Αναρωτιέμαι όμως, είπε πονηρά, αν μπορείς να μεταμορφώσεις τον εαυτό σου σε κάτι μικρό, ας πούμε σε μικρό ποντικάκι. - Και βέβαια, απάντησε ο γίγαντας και αμέσως μεταμορφώθηκε σε ποντικάκι. Τότε ο πονηρός γάτος τον άρπαξε αμέσως και τον έκανε μια χαψιά! Λίγη ώρα αργότερα η βασιλική συνοδεία έφτασε στον πύργο. Ο Παπουτσωμένος Γάτος άνοιξε την πόρτα και καλωσόρισε τον βασιλιά στον πύργο του μαρκήσιου του Καράμπα." />
 <item ID="1121" Section="#3" Name="400-500-3" Text="Ο βασιλιάς έμεινε ενθουσιασμένος από τα πλούτη του μαρκήσιου και αμέσως του πρότεινε να παντρευτεί την κόρη του. Ο γιος του μυλωνά που είχε γοητευτεί από την όμορφη πριγκίπισσα δέχτηκε και σε λίγες μέρες έγινε ο γάμος τους. Κι έτσι, ο Παπουτσωμένος Γάτος κατάφερε να βοηθήσει τον κύριό του, όπως του είχε υποσχεθεί και από την ημέρα εκείνη έζησαν και οι δύο αχώριστοι και ευτυχισμένοι στον νέο τους πύργο." />
 <item ID="1122" Section="#3" Name="400-500-4" Text="Μάλιστα, ο γάτος από εδώ και στο εξής ντυνόταν με τα ομορφότερα ρούχα, ενώ ο… μαρκήσιος του Καράμπα, όπως έλεγαν τώρα πια το νεαρό γιό του μυλωνά, είχε στην υπηρεσία του έναν ειδικό μάγειρα για να μαγειρεύει νόστιμους μεζέδες για τον Παπουτσωμένο Γάτο. Και ο γάτος άξιζε αυτή την φροντίδα και με το παραπάνω! Κι έτσι ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα." />
 <item ID="1189" Section="#3" Name="400-500-5" Text="Το Λιοντάρι και το Ποντίκι (Αισώπου μύθοι): Μια αλεπού πεινασμένη είδε πάνω σ' ένα δέντρο πλεγμένη μια κληματαριά γεμάτη χοντρόρωγα, κατακίτρινα σταφύλια. Τα ζήλεψε και πολύ επιθυμούσε να τα δοκιμάσει, μα πώς ν' ανεβεί. Οι αλεπούδες δεν είναι γατιά, να πιάνουνται με τα νύχια τους και ν' ανεβαίνουν όπου τους αρέσει. Ωστόσο, δοκίμασε κάμποσες φορές. Πιάστηκε από δω, πιάστηκε από κει, τίποτα δεν κατάφερνε. Καθότανε μόνο κάτω, σήκωνε τα μάτια της στα σταφύλια, τα κοίταζε κι ο καημός τους την έτρωγε." />
 <item ID="1190" Section="#3" Name="400-500-6" Text="Στα κατατελευταία απελπισμένη, για να παρηγορηθεί, κορόιδεψε η ίδια τον εαυτό της: - Δε βαριέσαι, δεν πειράζει, ας πάμε παρακάτω... Εξάλλου αυτά δεν τρώγουνται. Αγίνωτα είναι ακόμη... Τα σταφύλια, ακούοντάς τη, μοιάζανε να την ειρωνεύονται να την περιγελούν. - Ακούς εκεί... Είμαστε, λέει, αγίνωτα!... Εμείς, κυρα-αλεπού, αγίνωτα δεν είμαστε. Γλυκά σαν το μέλι είμαστε. Μα αφού δε μας φτάνεις, τι να πεις... μας λες αγίνωτα, για να ξεγελάσεις την ανημποριά σου!.." />
 <item ID="1191" Section="#3" Name="400-500-7" Text="Ο Κάβουρας κι η Αλεπού (Μύθοι Αισώπου): Ζούσε, κάποτε, ένας κάβουρας σε μιαν ακρογιαλιά. Ήταν πολλά καβούρια σε εκείνη την ακρογιαλιά, που ζούσαν ανάμεσα στους βράχους και στα φύκια και, καμιά φορά, έβγαιναν για λίγο στην αμμουδιά, ως εκεί που έφτανε το κύμα της θάλασσας, κι έπειτα ξαναγυρνούσαν στις φωλιές τους. Εκεί, ανάμεσα στα βράχια και στα φύκια, που πότε τα σκέπαζε και πότε τα ξεσκέπαζε η θάλασσα, ζούσαν όλα μαζί τα καβούρια., έτρωγαν, έπαιζαν, κοιμόντουσαν." />
 <item ID="1192" Section="#3" Name="400-500-8" Text="Κι εκεί στις πιο βαθιές σπηλίτσες, ή κάτω από βραχάκια, που σχημάτιζαν κουφάλα, κρύβονταν όταν τα απειλούσε κάποιος κίνδυνος. Αλλ' αυτός ο κάβουρας είχε βαρεθεί να ζει όπως τα άλλα τα καβούρια. Όταν ανέβαιναν στην ακρογιαλιά και τα άλλα έτρεχαν να ξαναπέσουν στο νερό, αυτός αργοπορούσε και καμιά φορά προχωρούσε λίγα μέτρα στην αμμουδιά, γιατί ήθελε να δει πώς είναι ο κόσμος της στεριάς. Τέλος, μια μέρα, αποφάσισε να μην ξαναγυρίσει στη θάλασσα." />
 <item ID="1193" Section="#3" Name="400-500-9" Text="Προχώρησε ως την αμμουδιά, ώσπου βρήκε ένα ποταμάκι που κυλούσε ανάμεσα στις πέτρες κι ανέβηκε στην κοίτη του για να δει τι είναι πιο πέρα. Έφτασε, έτσι, σ' ένα δάσος και παραξενεύτηκε γιατί ποτέ στη ζωή του δεν είχε δει δέντρα και στην αρχή, νόμισε πως είναι κατάρτια καραβιών. Αλλά καθώς προχωρούσε θαυμάζοντας αυτά που έβλεπε γύρω, τον είδε μια πεινασμένη αλεπού και πήδησε απάνω του για να τον φάει. «Καλά να πάθω!», σκέφτηκε ο καημένος ο κάβουρας. «Αφού ήμουνα θαλασσινός, τι γύρευα στη στεριά;" />
 <item ID="1128" Section="#4" Name="500-600-1" Text="Η Χίος είναι νησί του Ανατολικού Αιγαίου. Απέχει ελάχιστα από τις ακτές της Μικράς Ασίας. Μόλις 3,5 ναυτικά μίλια τη χωρίζουν, από το ακρωτήριο Πούντα ως τη χερσόνησο της Ερυθραίας στο ύψος του Τσεσμέ. Είναι το πέμπτο μεγαλύτερο σε μέγεθος νησί στην Ελλάδα (904 τετρ.χιλιόμετρα) με μήκος ακτών 213 χιλιόμετρα και πληθυσμό που ζει τόσο στην πόλη και λιμάνι της Χίου όσο και στα 64 χωριά του νησιού. Ακόμη, η Χίος έχει μεγάλη απόδημη κοινότητα σε Λονδίνο και Νέα Υόρκη. Τα κύρια προϊόντα που εξάγει είναι η μαστίχα, το λάδι, τα σύκα και το κρασί." />
 <item ID="1162" Section="#4" Name="500-600-2" Text="Η Σαμοθράκη είναι νησί του Θρακικού Πελάγους. Βρίσκεται στο Βορειοανατολικό τμήμα του Αιγαίου μεταξύ των νησιών Λήμνος, Ίμβρος και Θάσος, και απέχει 24 ναυτικά μίλια από την Αλεξανδρούπολη. Η ψηλότερη κορυφή του έχει υψόμετρο 1.611 μέτρα. Μ΄ αυτό το ύψος, η Σαμοθράκη είναι το ψηλότερο ελληνικό νησί -με εξαίρεση τα δύο μεγαλόνησα, την Κρήτη και τη Εύβοια. Το όνομα του βουνού είναι Σάος, αλλά οι ντόπιοι το ονομάζουν «Φεγγάρι» (όπως και την υψηλότερη κορυφή του), καθώς είναι «τόσο ψηλό που κρύβει το φεγγάρι». Εξάλλου, το όνομα του νησιού σημαίνει «ψηλή Θράκη» -από το αρχαιοελληνικό σάμος = υψηλή." />
 <item ID="1163" Section="#4" Name="500-600-3" Text="Η Λευκάδα είναι νησί του Ιονίου πελάγους και μαζί με τα νησιά Κέρκυρα, Κεφαλονιά, Ιθάκη, Ζάκυνθος, Παξοί και Κύθηρα αποτελούν την περιφέρεια Ιονίων Νήσων. Είναι το τέταρτο σε έκταση νησί στο Ιόνιο (320 τ.χλμ.) και το τέταρτο σε πληθυσμό με 22.000 κατοίκους (απογραφή 2001). Με το σχέδιο Καποδίστριας, η Λευκάδα μαζί με τα νησιά Κάλαμος, Καστός και Μεγανήσι, αποτελούσε το νομό Λευκάδος με έδρα την πόλη της Λευκάδος. Από το 2011 όμως, οπότε και εισήχθηκε στο πρόγραμμα Καλλικράτης, η Λευκάδα, μαζί με τα προαναφερθέντα νησιά, αποτελεί πλέον δήμο με έδρα και πάλι την πόλη της Λευκάδος." />
 <item ID="1164" Section="#4" Name="500-600-4" Text="Η Σκιάθος είναι το πιο κοντινό στη στεριά από τα νησιά των Σποράδων. Απέχει 41 ναυτ. μίλια από το Βόλο και μόλις 2,4 μίλια από τις ακτές του νοτίου Πηλίου. Η έκταση του νησιού είναι 48 τ.χλμ. Η Σκιάθος διαθέτει πλούσια βλάστηση και πολλές παραλίες με πιο γνωστές τις Κουκουναριές, την Μπανάνα, τη Μικρή και Μεγάλη Ασέληνο, τη Μεγάλη Άμμο, τα Λαλάρια κ.α. Στην πόλη της Σκιάθου βρίσκεται άψογα διατηρημένο το σπίτι του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη που γεννήθηκε και έζησε στο νησί. Στο λιμάνι της πόλης υπάρχει και το Μπούρτζι μικρή χερσόνησος που το χωρίζει στα δύο." />
 <item ID="1165" Section="#4" Name="500-600-5" Text="Η Σαντορίνη ή Θήρα βρίσκεται στο νότιο Αιγαίο πέλαγος, στο νησιωτικό σύπλεγμα των Κυκλάδων, νότια της Ίου και δυτικά από την Ανάφη. Απέχει από τον Πειραιά 128 ναυτικά μίλια. Η έκταση της είναι 75,8 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Σήμερα η Σαντορίνη είναι ένα από τα διασημότερα τουριστικά κέντρα του κόσμου. Είναι επίσης γνωστή για τα ηφαίστειά της. Η τελευταία ηφαιστειακή δραστηριότητα ήταν το 1950 και μελλοντικές εκρήξεις είναι σίγουρες. Τα ηφαίστεια της Σαντορίνης είναι: Η Νέα Καμένη (1707-1711 μ.Χ.), η Παλαιά Καμένη (46-47 μ.Χ.), το υποθαλάσσιο ηφαίστειο Κολούμπο (1650 μ.Χ.), τα Χριστιάνα νησιά." />
 <item ID="1166" Section="#4" Name="500-600-6" Text="Η Κεφαλονιά είναι το μεγαλύτερο και πιο ορεινό νησί των Επτανήσων. Βρίσκεται βόρεια της Ζακύνθου, νότια της Λευκάδας και δυτικά της Ιθάκης. διαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα σπήλαια του νησιού, όπως τα βαραθρώδη Μελισσάνη, Αγκαλάκι, Αγίων Θεοδώρων, Ζερβάτη, η Σπηλιά Δρογκαράτη, το σπήλαιο Σάκκου κ.ά. Η παραλία Μύρτος στην βορειοδυτική πλευρά του νησιού έχει ψηφιστεί 11 φορές ως η καλύτερη ελληνική θάλασσα σύμφωνα με την ετήσια ψηφοφορία του Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ. Επανειλημμένα έχει χαρακτηριστεί ως η ωραιότερη παραλία της Μεσογείου και έχει περιληφθεί στον κατάλογο των ωραιότερων παραλιών του πλανήτη." />
 <item ID="1167" Section="#4" Name="500-600-7" Text="Τα Κύθηρα, νησί γνωστό και με την παλαιότερη ενετική ονομασία Τσιρίγο, είναι, κατά τη μυθολογία, το νησί της θεάς Ουράνιας Αφροδίτης και του Έρωτα. Η γέννηση της Αφροδίτης στα Κύθηρα, σύμφωνα με τη μυθολογία, υπήρξε το γεγονός εκείνο που καθόρισε και τη μετέπειτα πορεία του νησιού. Σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησίοδου, η Αφροδίτη γεννήθηκε στους αφρούς της θάλασσας των Κυθήρων, όταν έπεσαν σ' αυτήν τ' αποκομμένα από τον Κρόνο γεννητικά όργανα του πατέρα του, Ουρανού. Τα κύματα παρέσυραν στη συνέχεια τη θεά, η οποία έφθασε στην Πάφο της Κύπρου, όπου επίσης λατρεύτηκε ως θεά προστάτης του νησιού." />
 <item ID="1168" Section="#4" Name="500-600-8" Text="Η Ρόδος, με έκταση 1400,684 km2, είναι το μεγαλύτερο νησί των Δωδεκανήσων και το τέταρτο σε έκταση νησί του Αιγαίου. Πολλοί μύθοι έχουν συνδεθεί με τη δημιουργία της Ρόδου. Σύμφωνα με τον Πίνδαρο, όταν ο Δίας επικράτησε των Γιγάντων, αποφάσισε να μοιράσει τη γη στους Ολύμπιους Θεούς. Ο Ήλιος όμως, έλειπε από τη μοιρασιά κι έμεινε χωρίς γη. Ο Δίας για να μην τον αδικήσει είπε να ξανακάνουν τη μοιρασιά, αλλά ο Ήλιος τότε είπε πως η γη που θα αναδυόταν από τη θάλασσα, όταν θα ανατέλλει το επόμενο πρωινό, θα γινόταν δική του. Έτσι αναδύθηκε ένα πανέμορφο και καταπράσινο νησί, η Ρόδος." />
 <item ID="1169" Section="#4" Name="500-600-9" Text="Η Κως, το νησί του Ιπποκράτη, πατέρα της ιατρικής, είναι νησί του Αιγαίου. Είναι ένα πλούσιο σε ιστορικά μνημεία νησί και παρουσιάζει αξιόλογο αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Το Ασκληπιείο της Κω, είναι το πιο συγκλονιστικό σημείο της και άρχιζε να χτίζεται τον 4ο αι. π.Χ.. Βρίσκεται  μέσα σε άλσος με κυπαρίσσια κι επρόκειτο για το μεγαλύτερο θεραπευτήριο της Αρχαίας Ελλάδας. Ο πλάτανος του Ιπποκράτη, ένα τεράστιο δέντρο με περίμετρο κορμού 12 μέτρα, πιστεύεται ότι φυτεύτηκε από τον Ιπποκράτη πριν 2400 χρόνια και ότι κάτω απ' τη σκιά αυτού του δέντρου δίδαξε ο Ιπποκράτης την Ιατρική στους μαθητές του." />
 <item ID="1137" Section="#5" Name="600-700-1" Text="Ελληνικές παροιμίες με παπάδες: 1) Άλλος αγαπάει τον παπά, κι άλλος την παπαδιά. 2) Παπά παιδί, διαβόλου εγγόνι. - Τρελός παπάς τον βάφτισε. 3) Ο παπάς πρώτα βλογάει τα γένια του. 4) Το πολύ το κυρ’ ελέησον το βαριέται κι ο παπάς. 5) Αν είσαι και παπάς με την αράδα σου θα πας. 6) Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά. 7) Τώρα που βρήκαμε παπά, ας θάψουμε πέντ’ έξι. 8) Αλλού παπάς κι' αλλού τα ράσα του. 9) Όπου τεμπέλης και φαγάς εκεί χωροφύλακας ή παπάς. 10) Οι του βίου ναυαγοί, ...του Υψίστου λειτουργοί. 11) Κεφαλονίτικος παπάς, διαβάζει με σοφία! Τα δώδεκα ευαγγέλια τα βγάζει δεκατρία! 12) Να σου πει ο παπάς στο αυτί κι ο διάκος στο κεφάλι." />
 <item ID="1197" Section="#5" Name="600-700-2" Text="Ελληνικές παροιμίες: 1) Φτωχό τ’ αρνί, πλατιά η ουρά του. 2) Άμαθος βρακί εφόρει, κάθε πάτημα το θώρει. 3) Αρχοντικά πορεύεται και γύφτικα περνάει. 4) Ας μ’ αγαπούν οι Επίσκοποι κι ας με μισούν οι διάκοι. 5) Βροντούν όλα τα σίδερα, βροντάει κι η σακοράφα. 6) Έκαμε η μύγα κώλο κι έχεσε τον κόσμο όλο. 7) Η γριά κι αν ερωτεύεται, ο ανήφορος τη δείχνει. 8) Κουτσός στον κάμπο έτρεχε να πιάσει καβαλάρη. 9) Με πορδές αυγά δεν βάφονται. 10) Μεγάλη βούκα τρώγε, μεγάλο λόγο μη λες. 11) Όλοι κοιτάζουν τον καβγά και η γριά το μέλι. 12) Όλοι με χρυσά βελούδα, ποιος τα βόσκει τα γαϊδούρια; 13) Όποιος πηδάει μοναχός, κανένας δεν τον φτάνει. 14) Όποιος ψηλά κοιτά, πάντα στραβοπατά. 15) Παντρέψου μακριά, να ξέρεις να παινιέσαι." />
 <item ID="1198" Section="#5" Name="600-700-3" Text="Ελληνικές παροιμίες: 1) Αναγελούμε δεκαοχτώ και μας γελούνε χίλιοι. 2) Γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος. 3) Εγελούσανε με μένα κι έσκασα κι εγώ στα γέλια. 4) Κουτσό ποτέ μην κυνηγάς, με σένα θα γελάσουν. 5) Όποιος πουλάει το σπίτι του, γελούν τα κεραμίδια. 6) Χαρά στο νιο που νοιάζεται, στο γέρο που γελάει. 7) Δυο γελούν κάτι ξέρουν, ένας γελά τρελός είναι. 8) Όσοι ξέρουν να γελούν, πολλά χρόνια θε να ζουν. 9) Γέλιο χαρά που μου ‘φερες και λύπη που μου πήρες. 10) Αν δεν γελάσεις το πρωί, μην καρτερείς το βράδυ. 11) Καλύτερα καλύβα όπου γελούν, παρά παλάτι όπου κλαίνε. 12) Ας γελάμε κι ας πηδάμε, για να λεν’ πως δεν πεινάμε. 13) Κάλλιο της γης κατάλυμα παρά του κόσμου γέλιο." />
 <item ID="1199" Section="#5" Name="600-700-4" Text="Ελληνικές παροιμίες: 1) Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει. 2) Ζεστός Φλεβάρης, κρύο Πάσχα. 3) Ότι έφτιασε ο Φλεβάρης έχει ο Αλωνάρης. 4) Τα γέρικα γαϊδούρια, Φλεβάρη ψοφάνε. 5) Τα χρέη του Φλεβάρη, ο Μάρτης τα πλερώνει. 6) Τον Γενάρη κλάδευε και τον Φλεβάρη απόσκαφτε. 7) Φλεβάρης κουτσοφλέβαρος, και του τσαπιού ο μήνας. 8) Φοβήθηκε ο παπάς τον Νοέμβρη και ο Δεσπότης τον Φλεβάρη. 9) Χιόνια του Φλεβαριού, χρυσάφι του καλοκαιριού. 10) Του Φλεβάρη είπαν να βρέξει και λησμόνησε να πάψει. 11) Κάλλιο Μάρτης με παλούκια παρά Φλεβάρης με μπουμπούκια. 12) Γενάρης με τα κρούσταλλα, Φλεβάρης με τα χιόνια. 13) Ο Φλεβάρης με νερό, κουτσός μπαίνει στο χορό." />
 <item ID="1200" Section="#5" Name="600-700-5" Text="Ο Σοφοκλής (496 π.Χ.- 406 π.Χ.) ήταν Έλληνας τραγικός ποιητής της κλασικής εποχής. Έγραψε 123 τραγωδίες, είναι όμως γνωστές κατ' όνομα οι 114, αλλά μόνο 7 διασώθηκαν ολοκληρωμένες: Αντιγόνη (442 π.Χ.), Ηλέκτρα (413 π.Χ.), Τραχίνιαι, Οιδίπους Τύραννος, Αίας, Φιλοκτήτης, Οιδίπους επί Κολωνώ. Συνδέθηκε στενά με προσωπικότητες της εποχής, όπως με τον Περικλή, τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και κατέλαβε διάφορα υψηλά αξιώματα. Τα έτη 443-442 π.Χ. ήταν ταμίας της αττικής ναυτικής συμμαχίας, στα 441-440 διοικούσε μαζί με τον Περικλή το στόλο στην επίθεση κατά της Σάμου, όπου εσφάγησαν όλοι οι άνδρες του νησιού, το 428 ήταν πάλι στρατηγός με τον Θουκυδίδη και από το 413 ήταν μέλος της ολιγαρχίας της Αθήνας." />
 <item ID="1201" Section="#5" Name="600-700-6" Text="O Αισχύλος, δραματικός ποιητής, γεννήθηκε το 525 π.Χ. ή το 524 π.Χ. στην Ελευσίνα. Ήταν γόνος του ευγενούς γαιοκτήμονα Ευφορίωνα, ενώ παρουσιάστηκε νωρίς στους δραματικούς αγώνες, κατά την 70ή Ολυμπιάδα (499/496 π.Χ.). Από τα επιγραφικά στοιχεία που διαθέτουμε η πρώτη του νίκη στους δραματικούς αγώνες των Μεγάλων Διονυσίων σημειώνεται το 484 π.Χ. και την ακολούθησαν άλλες 12. Στο λεξικό Σούδα αναφέρονται 28 νίκες, πράγμα που δείχνει ότι έργα του κέρδισαν την πρώτη θέση και μετά θάνατον. Το 472 π.Χ. πήρε την νίκη στην Αθήνα με το έργο του Πέρσες. Το 468  διαγωνίστηκε με τον Σοφοκλή και πήρε τη δεύτερη θέση, αλλά τον επόμενο χρόνο (467) νίκησε με τη Θηβαϊκή τριλογία και το 458 με την Ορέστεια." />
 <item ID="1202" Section="#5" Name="600-700-7" Text="Ο Ευριπίδης (480 π.Χ. - 406 π.Χ.), υπήρξε τραγικός ποιητής και ένας από τους τρεις μεγάλους διδάσκαλους του αττικού δράματος στο αρχαίο ελληνικό θέατρο. Τα διασωθέντα 19 πλήρη έργα από τα 81 γνωστά είναι: Άλκηστις - 438 π.Χ., Ανδρομάχη - 420 π.Χ., Βάκχαι - αγνώστου έτους, Εκάβη - 425 π.Χ., Ελένη - 412 π.Χ., Ηλέκτρα - 413 π.Χ., Ηρακλείδαι - 417 π.Χ., Ηρακλής μαινόμενος - 424 π.Χ., Ικέτιδες - 420 π.Χ., Ιππόλυτος - 428 π.Χ., Ιφιγένεια εν Αυλίδι - αγνώστου έτους, Ιφιγένεια εν Ταύροις - αγνώστου έτους, Ίων - 412 π.Χ., Κύκλωψ - αγνώστου έτους, Mήδεια - 431 π.Χ., Ορέστης - 408 π.Χ., Ρήσος - 453 π.Χ., Τρωάδες - 415 π.Χ., Φοίνισσαι - 408 π.Χ." />
 <item ID="1203" Section="#5" Name="600-700-8" Text="Ο Πλάτων (427 π.Χ. - 347 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος από την Αθήνα, ο πιο γνωστός μαθητής του Σωκράτη και δάσκαλος του Αριστοτέλη. Το έργο του με τη μορφή φιλοσοφικών διαλόγων έχει σωθεί ολόκληρο και άσκησε τεράστια επιρροή στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία και γενικότερα στη δυτική φιλοσοφική παράδοση μέχρι τις ημέρες μας. Το σύνολο του πλατωνικού έργου διακρίνεται σε τρεις περιόδους με βάση τη χρονολογική σειρά: (α) Περίοδος νεότητας (400 π.Χ. - 387 π.Χ.): Απολογία, Ευθύφρων, Κρίτων, Χαρμίδης, Πρωταγόρας κ.ά. (β) Περίοδος ωριμότητας (386 π.Χ. - 367 π.Χ.): Μενέξενος, Παρμενίδης, Φαίδων, Πολιτεία,  Συμπόσιον κ.ά. και (γ) Περίοδος γήρατος (366 π.Χ. - 348 π.Χ.): Τίμαιος, Κριτίας, Νόμοι κ.ά." />
 <item ID="1204" Section="#5" Name="600-700-9" Text="Ο Αριστοτέλης ( 384 - 322 π.Χ. ) ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος και γεννήθηκε στα Αρχαία Στάγειρα της Χαλκιδικής. Πήγε στην Αθήνα σε ηλικία 17 ετών (367 π.Χ.), για να γίνει μαθητής του Πλάτωνα. Πράγματι ο Αριστοτέλης σπούδασε στην Ακαδημία του Πλάτωνα επί 20 χρόνια (367 - 347), μέχρι τη χρονιά δηλ. που πέθανε ο δάσκαλός του, οπότε και εγκαταστάθηκε στην Άσσο της Μικράς Ασίας. Το 345 π.Χ. ο Αριστοτέλης, ακολουθώντας τη συμβουλή του μαθητή του Θεόφραστου, πέρασε απέναντι στη Λέσβο και εγκαταστάθηκε στη Μυτιλήνη, όπου έμεινε και δίδαξε μέχρι το 342 π.Χ. Το 342 π.Χ. τον προσκάλεσε ο Φίλιππος στη Μακεδονία, για να αναλάβει τη διαπαιδαγώγηση του γιου του Αλέξανδρου, που ήταν τότε μόλις 13 χρονών." />
 <item ID="1146" Section="#6" Name="700-800-1" Text="Ήρα:  Ήταν αδερφή και σύζυγος του Δία, κόρη του Κρόνου και της Ρέας. Ήταν η θεά του γάμου και προστάτιδα των γυναικών. Ζήλευε τον άνδρα της Δία για τις απιστίες του και πολλές φορές εκδικήθηκε τις γυναίκες με τις οποίες την απατούσε ο Δίας. Μετά την εκθρόνιση του Κρόνου, ο Δίας τη ζήτησε σε γάμο. Εκείνη αρνήθηκε. Τρελός από έρωτα για την αδερφή του, ο Δίας δεν παραιτήθηκε των σκοπών του. Μια βροχερή, χειμωνιάτικη μέρα, καθώς η θεά περπατούσε στο δάσος, ο Δίας μεταμορφώθηκε σε κούκο και έπεσε στα πόδια της ανυποψίαστης Ήρας. Η θεά λυπήθηκε το μισοπαγωμένο πλασματάκι. Έσκυψε, το πήρε στην αγκαλιά της, το χάιδεψε και το ζέστανε στους παρθενικούς της κόρφους. Τότε ο βασιλιάς των θεών πήρε την πραγματική του μορφή. Επιβλητικός και πανίσχυρος εξουδετέρωσε και τις τελευταίες αντιστάσεις της θεάς." />
 <item ID="1147" Section="#6" Name="700-800-2" Text="Αφροδίτη: Είναι η θεά του έρωτα και της ομορφιάς. Σύμφωνα με τον Ησίοδο, η Αφροδίτη γεννήθηκε στ' ανοιχτά των Κυθήρων από τον αφρό που δημιούργησαν τα γεννητικά όργανα του Ουρανού πέφτοντας στη θάλασσα μετά τον ακρωτηριασμό του από τον Κρόνο. Με τη βοήθεια του Ζέφυρου ταξίδεψε στον Ωκεανό. Πέρασε από τα Κύθηρα και κατόπιν κατευθύνθηκε στην Κύπρο. Τα Κύθηρα θεωρούνται το νησί της Ουράνιας Αφροδίτης, όπου και υπήρχε το πρώτο ιερό της στον Ελλαδικό χώρο. Η θεά είναι διάσημη για τις σχέσεις της με διάφορους ήρωες και Θεούς. Η ερωτοτροπία της με τον Άρη, ήταν πηγή διασκέδασης για τους θεούς του Ολύμπου. Η αγάπη της για τον Άδωνη τελείωσε τραγικά. Σύμφωνα με μια εκδοχή του μύθου, η θεά λέγεται ότι βούτηξε από τον βράχο της Λευκάδας, θλιμμένη για τον όμορφο νέο." />
 <item ID="1148" Section="#6" Name="700-800-3" Text="Ήφαιστος: Ο Ήφαιστος είναι ο θεός της φωτιάς και της μεταλλουργίας στην ελληνική μυθολογία. Ήταν γιος του Δία και της Ήρας. Γεννήθηκε τόσο άσχημος που η ίδια η μητέρα του τον πέταξε από τον Όλυμπο απ' τη ντροπή της. Το βρέφος έπεσε στη θάλασσα, όπου τον μάζεψαν η Θέτις και η Ευρυνόμη, οι οποίες τον ανέθρεψαν για εννέα χρόνια. Μόλις μεγάλωσε ο θεός, έστησε αμέσως το πρώτο του εργαστήρι στο βυθό του Αιγαίου, σφυρηλατώντας εκεί όμορφα στολίδια για τις δύο αυτές θεότητες. Μια μέρα, η Ήρα, ζηλεύοντας τα κοσμήματα της Θέτιδας, ρώτησε τη Νηρηίδα για την προέλευσή τους, κι όταν ανακάλυψε ότι τα είχε φιλοτεχνήσει ο γιος που η ίδια είχε περιφρονήσει, πήγε, τον πήρε και τον ξανάφερε στο βουνό των θεών. Εκεί, του προσέφερε ένα σιδηρουργείο με 20 φυσερά και του έδωσε για σύζυγο την πανέμορφη Αφροδίτη." />
 <item ID="1149" Section="#6" Name="700-800-4" Text="Αθηνά: Ήταν η αγαπημένη κόρη του Δία. Μητέρα της ήταν η Μήτις, πρώτη σύζυγος του Δία. Ο Δίας, φοβούμενος ότι η Μήτις θα γεννούσε ένα γιο ισχυρότερο από τον ίδιο, την κατάπιε. Αργότερα, ο Δίας άρχισε να υποφέρει από πονοκεφάλους και κάλεσε τον Ήφαιστο να τον βοηθήσει. Τότε ο Ήφαιστος μ' ένα σφυρί χτύπησε το κεφάλι του Δία και πετάχτηκε η Αθηνά πάνοπλη, φορώντας περικεφαλαία και κρατώντας μια ασπίδα. Βλέποντας το Δία, τα πέταξε στα πόδια του, δείγμα αναγνώρισής του ως υπέρτατου θεού. Η Αθηνά, ως θεά του πολέμου, ήταν περιβεβλημένη με Αιγίδα, διαφορετική απ' αυτή του Διός. Η η Αθηνά κατασκεύασε την αιγίδα της από το δέρμα της Χίμαιρας ή από το δέρμα του τέρατος Αιγίδος, το οποίο είχε εξολοθρεύσει τα πάντα στη Λιβύη, την Αίγυπτο, τη Φρυγία και τη Φοινίκη και το οποίο η Αθηνά εξολόθρευσε." />
 <item ID="1150" Section="#6" Name="700-800-5" Text="Ερμής: Είναι ο αγγελιοφόρος των θεών. Ακόμη λειτουργεί ως ψυχοπομπός, οδηγεί δηλαδή τις ψυχές των νεκρών στον Άδη, αλλά είναι και προστάτης των κλεφτών, των τυχερών παιχνιδιών και του εμπορίου. Σύμφωνα με τον επικρατέστερο μύθο, πατέρας του Ερμή ήταν ο Δίας και μητέρα του η Μαία. Πρόκειται ίσως για την πιο συμπαθητική θεότητα του ελληνικού δωδεκάθεου, καθώς συνδυάζει αρχικά πολύ έντονα τα ανθρώπινα με τα θεϊκά στοιχεία, αλλά και γιατί θεωρείται ουσιαστικά ο πρώτος δάσκαλος του ανθρώπινου γένους, Εκείνος είναι που εισήγαγε τα γράμματα και τις επιστήμες στην ανθρωπότητα, δίδαξε τη χρήση της διάνοιας και μάλιστα υπάρχουν μύθοι πoυ αποδίδουν σε αυτόν τη μετάδοση της γνώσης της φωτιάς στους ανθρώπους. Σύμβολά του είναι το κηρύκειο, έμβλημα των γοργόφτερων αγγελιαφόρων, και τα φτερωτά σανδάλια." />
 <item ID="1172" Section="#6" Name="700-800-6" Text="Ποσειδώνας: Είναι ο θεός της θάλασσας, των ποταμών, των πηγών και των πόσιμων νερών. Γιος του Κρόνου και της Ρέας και αδελφός του Δία κατοικούσε πότε στον Όλυμπο και πότε στο παλάτι του στα βάθη της θάλασσας, όπου ζούσε και η γυναίκα του, Νηρηίδα Αμφιτρίτη. Σαν θεός της θάλασσας, ο Ποσειδώνας ταξίδευε με το χρυσό άρμα του πάνω στα κύματα, που άνοιγαν χαρούμενα στο πέρασμά του, ενώ γύρω του έπαιζαν δελφίνια. Με την τρίαινά του μπορούσε τόσο να δημιουργεί τρικυμίες όσο και να ηρεμεί τα νερά. Θεωρούνταν προστάτης των ναυτικών και των ψαράδων κι ακόμα, σαν υπεύθυνο για τους σεισμούς, του προσφέρονταν θυσίες και επικλήσεις για τη σταθερότητα του εδάφους και την ασφάλεια των κτιρίων. Σύμβολά του ήταν η τρίαινα, το ψάρι (συνήθως τόννος ή δελφίνι) και σπανιότερα το άλογο ή ο ταύρος." />
 <item ID="1173" Section="#6" Name="700-800-7" Text="Δήμητρα: Ήταν η ιδεατή ανθρωπόμορφη θεότητα της καλλιέργειας δηλαδή της γεωργίας, αλλά και της ελεύθερης βλάστησης, του εδάφους και της γονιμότητας αυτού, συνέπεια των οποίων ήταν να θεωρείται και προστάτιδα του γάμου και της μητρότητας των ανθρώπων. Η Δήμητρα ήταν κόρη του Κρόνου και της Ρέας. Αδερφή της Ήρας, της Εστίας, του Δία και του Ποσειδώνα. Ήταν απόμακρη και ακατάδεκτη, γι' αυτό και οι εραστές της ήταν ολιγάριθμοι. Πρώτοι διεκδηκητές της υπήρξαν τα αδέρφια της. Πρώτος ο Δίας, μεταμορφώθηκε σε ταύρο για να ζευγαρώσει μαζί της. Μετανιωμένος για την πράξη του ευνούχισε ένα κριάρι και άφησε τα όργανά του στην αγκαλιά της Δήμητρας ως ένδειξη μεταμέλειας. Εκείνη δέχτηκε τη συγγνώμη του και μερικούς μήνες μετά γέννησε την μονάκριβη κόρη της Περσεφόνη." />
 <item ID="1183" Section="#6" Name="700-800-8" Text="Άρης: Ήταν ο θεός του πολέμου κατά την ελληνική μυθολογία, γιος του Δία και της Ήρας και αδελφή του ήταν η Έριδα. Εξαιτίας της ιδιαίτερης πολεμοχαρούς φύσης του αρκετοί συγγραφείς του 19ου αιώνα ισχυρίστηκαν ατεκμηρίωτα ότι ήταν ξένος θεός, καθώς θεωρούσαν ότι η ελληνική φαντασία αποκλείεται να δημιούργησε έναν τόσο άγριο θεό. Στους μύθους ο Άρης εμφανίζεται πολεμοχαρής και προκλητικός και εκπροσωπεί την παρορμητική φύση του πολέμου. Είχε δύο γιους, τον Δείμο και τον Φόβο, που έδωσαν το όνομά τους στους αντίστοιχους δορυφόρους του πλανήτη Άρη. Ο Θεός Άρης έλαβε μέρος στον πόλεμο της Τροίας με το μέρος των Τρώων. Συνδέθηκε ερωτικά με τη θεά Αφροδίτη, αποκαλύφθηκε όμως από το σύζυγό της, θεό Ήφαιστο." />
 <item ID="1184" Section="#6" Name="700-800-9" Text="Άρτεμις: Είναι μια από τις παλαιότερες, πιο περίπλοκες αλλά και πιο ενδιαφέρουσες μορφές του ελληνικού πανθέου. Κόρη του Δία και της Λητούς, δίδυμη αδερφή του Απόλλωνα, βασίλισσα των βουνών και των δασών, θεά του κυνηγιού, προστάτιδα των μικρών παιδιών και ζώων. Πανέμορφη και πανέξυπνη η Άρτεμη, είχε από πολύ νωρίς κερδίσει την εκτίμηση των άλλων θεών. Ο Δίας τη θαύμαζε για την επιμονή της και, λόγω της ευστροφίας της, της έτρεφε πολύ μεγάλη αγάπη και ικανοποιούσε όλες της τις επιθυμίες. Ένα από τα πρώτα πράγματα που ζήτησε η Άρτεμη σαν δώρο από τον πατέρα της ήταν η αιώνια αγνότητα και παρθενία. Πιστή και σταθερή σ' ό,τι ζητούσε και τη δέσμευε, η παρθενική θεά δε σπίλωσε ποτέ το ήθος της και ποτέ σχεδόν δε συγχωρούσε οποιαδήποτε παρατυπία σε βάρος της, οποιαδήποτε παρέκκλιση από τις αρχές της." />
 <item ID="1156" Section="#7" Name="800-1000-1" Text="Ο Διογένης ο «Κυνικός», Έλληνας φιλόσοφος, γεννήθηκε στη Σινώπη περίπου το 412 π.Χ., και πέθανε το 323 π.Χ στην Κόρινθο, σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο, την ημέρα που ο Αλέξανδρος ο Μέγας πέθανε στη Βαβυλώνα. Εξαιτίας της απόστασης, και εξαιτίας του γεγονότος ότι η ημερομηνία θανάτου του Διογένη δεν είναι ακριβώς γνωστή, ο Λαέρτιος πιθανώς παραθέτει κάποιον θρύλο. Ένας άλλος θρύλος αναφέρει ότι ο Σωκράτης πέθανε την ημέρα της γέννησης του Διογένη. Θεωρείται ο κυριότερος εκπρόσωπος της Κυνικής Φιλοσοφίας. Χρησιμοποιούσε τον αστεϊσμό και το λογοπαίγνιο ως μέσο για τα διδάγματά του. Πίστευε πως η ευτυχία του ανθρώπου βρίσκεται στη φυσική ζωή και πως μόνο με την αυτάρκεια, τη λιτότητα, την αυτογνωσία και την άσκηση μπορεί κανείς να την εξασφαλίσει. Η κυνική φιλοσοφία λέγεται έτσι γιατί είχε ως έμβλημα τον &quot;κύωνα&quot; (σκύλος στα αρχαία ελληνικά). Δήλωναν πως &quot;εμείς διαφέρουμε από τους άλλους σκύλους, διότι δεν δαγκώνουμε τους εχθρούς αλλά τους φίλους, για να τους διορθώσουμε&quot;. " />
 <item ID="1175" Section="#7" Name="800-1000-2" Text="- Ο Διδύμων, οφθαλμίατρος της εποχής εξετάζει το μάτι μιας κοπέλας. Ο Διογένης τον βλέπει γνωρίζει ότι ο Διδύμων ήταν τύπος ερωτύλος. Και του λέει &quot;Πρόσεξε Διδύμωνα, μήπως εξετάζοντας τον οφθαλμό, φθείρεις την κόρην&quot;. - Θέλησε κάποτε να πειράξει ένα μοχθηρό τύπο αφού έβλεπε τις πράξεις του και είχε ακούσει γι' αυτόν. Οι αρχαίοι Έλληνες συνήθιζαν να βάζουν πάνω από την είσοδο του σπιτιού τους ένα θυραίο. Αυτό ήταν ένα σύμβολο, σήμα ή ρητό που διάλεγαν για την οικία τους. Ο μοχθηρός αυτός άνδρας είχε βάλει πάνω από την πόρτα της οικίας του το εξής ρητό: “ΜΗΔΕΝ ΕΙΣΕΙΤΟ ΚΑΚΟ” (Να μην μπει κανένα κακό). Έτσι, Διογένης κτύπησε την πόρτα και ρώτησε: &quot;Ο οικοδεσπότης από πού μπαίνει;&quot; - Είναι ο Διογένης καλεσμένος σε ένα γεύμα και πηγαίνει στο λουτρό για να πλυθεί πριν φάει. Αλλά το λουτρό είναι πολύ βρώμικο. Δεν παραπονιέται, ώστε να μην προσβάλει τον οικοδεσπότη αλλά με αστεϊσμό ρωτά: &quot;Οι εδώ λουόμενοι, που πλένονται κατόπι;&quot;" />
 <item ID="1176" Section="#7" Name="800-1000-3" Text="- Ο Μέγας Αλέξανδρος κάποτε θέλησε να πειράξει τον Διογένη και αφού έλεγε ότι ήταν Κύων, του έστειλε ένα πιάτο κόκκαλα. Μετά όταν τον συνάντησε το Διογένη τον ερώτησε: ”Πώς σου φάνηκε Κύων το δώρο μου;” Και ο Διογένης του απάντησε: &quot;Ήταν άξιο για κύωνα, αλλά καθόλου άξιο για Βασιλιά&quot;. - Όταν κάποτε ήρθε στην Αθήνα ο Μέγας Αλέξανδρος, πήγε περίεργος να δει αυτόν τον τόσο εκκεντρικό άνθρωπο και τον βρήκε ξαπλωμένο μακάρια μπροστά στο πιθάρι του να λιάζεται. Στάθηκε μπροστά του και τον ρώτησε: &quot;Από τι έχεις ανάγκη; Ζήτησέ μου ότι θέλεις και θα στο δώσω&quot;. Ο Διογένης του απάντησε: &quot;Θέλω να τραβηχτείς και να μη μου σκεπάζεις τον ήλιο. Μη μου παίρνεις εκείνο που δεν μπορείς να μου δώσεις&quot;. - Όταν ο Διογένης ρωτήθηκε ποιο από τα θηρία δαγκώνει πιο άσχημα, απάντησε: &quot;Από τα άγρια ο συκοφάντης και από τα ήμερα ο κόλακας&quot;. - Ο φιλόσοφος Πλάτωνας έδωσε για τον άνθρωπο τον ορισμό: &quot;Ζώον με δυο πόδια και χωρίς φτερά&quot;. Ο Διογένης τότε μάδησε έναν κόκορα και φώναξε: &quot;Ιδού ο άνθρωπος του Πλάτωνα&quot;" />
 <item ID="1177" Section="#7" Name="800-1000-4" Text="- Ο Διογένης επειδή δεν ήταν ευχαριστημένος από τους ανθρώπους, γιατί δεν τους έβρισκε τέλειους, άναψε κάποτε μέρα - μεσημέρι ένα φανάρι και γύριζε στους δρόμους ψάχνοντας. Και όταν κάποιος τον ρώτησε: &quot;Τι ψάχνεις Διογένη να βρεις;&quot;, αυτός απάντησε: &quot;Άνθρωπο ζητώ και άνθρωπο δε βρίσκω&quot;. Άλλη πάλι φορά, καθώς βρισκόταν στην αγορά, φώναξε δυνατά: &quot;Άνθρωποι! Άνθρωποι!&quot; και όταν έτρεξαν κοντά του μερικοί, αυτός τους έδιωξε με το ραβδί του λέγοντας: &quot;Εγώ φώναξα ανθρώπους, δε φώναξα καθάρματα&quot;. - Όταν κάποιοι είπαν στον Διογένη ότι «είσαι γέρος πια, από δω και πέρα πρέπει να χαλαρώσεις την προσπάθειά σου», εκείνος τους αποκρίθηκε: «Μα πώς; Αν έτρεχα στους αγώνες, θα έπρεπε, φτάνοντας κοντά στο τέρμα, να χαλαρώσω την προσπάθειά μου ή αντίθετα να βάλω τα δυνατά μου;». - Σε κάποιον που τον κάκιζε για το ότι έμπαινε σε μέρη βρώμικα, ο Διογένης απάντησε «κι ο ήλιος μπαίνει στα αποχωρητήρια, αλλά δεν λερώνεται»." />
 <item ID="1187" Section="#7" Name="800-1000-5" Text="Αριστοφάνης: Ήταν γιος του Φιλίππου από τον δήμο Κυδαθήναιων. Αθηναίος κωμικός ποιητής του 5ου αιώνα (περίπου 450 - 385 π.Χ.). Ο Αριστοφάνης είναι, μαζί με τον Εύπολη και τον Κρατίνο, ένας από τους σημαντικότερους εκπρόσωπους της περιόδου της αρχαίας αθηναϊκής κωμωδίας, που χαρακτηρίζεται ως «αρχαία κωμωδία» και ο μοναδικός, του οποίου σώζονται ακέραια έργα. Έλαβε συνολικά, 10 μεγάλα πρώτα βραβεία σε σχετικούς θεατρικούς διαγωνισμούς. Από τα έργα του φαίνεται πως είχε εξαιρετική μόρφωση, γενική και ειδική. Εκτός από τη καθολική μόρφωση, που η Αθήνα του Περικλή έδινε στους νέους, γνώριζε άριστα τα έργα των προηγούμενων ποιητών και φρόντισε να τελειοποιηθεί στη σκηνική τέχνη. Ήτανε πνευματωδέστατος ευφυολόγος, χιουμορίστας και με περίσσεια τόλμη καυτηρίαζε, προπάντων τους δημαγωγούς, τους σοφιστές και τον Δήμο Αθήνας. Σωζόμενα έργα του είναι: Αχαρνείς, Ιππείς, Νεφέλες, Σφήκες, Ειρήνη, Όρνιθες, Λυσιστράτη, Θεσμοφοριάζουσες, Βάτραχοι, Εκκλησιάζουσες και Πλούτος." />
 <item ID="1188" Section="#7" Name="800-1000-6" Text="Ειρήνη του Αριστοφάνη: Ο Τρυγαίος, ένας Αθηναίος που έχει βαρεθεί τον πόλεμο, έχει μεγαλώσει ένα σκαθάρι για να το καβαλήσει και να ανέβει στο Δία να τον ρωτήσει γιατί αφήνει τους Έλληνες να πολεμάνε. Φτάνοντας εκεί όμως βλέπει ότι οι θεοί έχουν φύγει γιατί θύμωσαν με τους Έλληνες κι έχει μείνει μόνο ο Ερμής για τις τελευταίες ετοιμασίες. Του εξηγεί ότι εκεί μένει πλέον ο Πόλεμος ο οποίος έχει φυλακίσει την Ειρήνη. Εμφανίζεται τότε ο Πόλεμος μ' ένα τεράστιο γουδί για να λιώσει μέσα τις ελληνικές πόλεις. Όμως όταν στέλνει το γιο του Τάραχο να ζητήσει γουδοχέρι απ' τους Αθηναίους και τους Σπαρτιάτες, αυτός επιστρέφει λέγοντας ότι χάσανε το γουδοχέρι τους, εννοώντας τους Κλέωνα και Βρασίδα που είχαν σκοτωθεί. Καθώς ο Πόλεμος φεύγει, ο Τρυγαίος καλεί το χορό που αποτελείται από Έλληνες διαφόρων πόλεων και χάρη στη βοήθειά τους, καταφέρνουν να ελευθερώσουν την Ειρήνη, την Οπώρα και τη Θεωρία που ήταν μαζί της. Ο Τρυγαίος επιστρέφει μαζί με την Οπώρα για να την παντρευτεί και τη Θεωρία για να τη δώσει στη Βουλή." />
 <item ID="1194" Section="#7" Name="800-1000-7" Text="Λυσιστράτη του Αριστοφάνη: Στην αρχαία Αθήνα, κατά την περίοδο του πελοποννησιακού πολέμου, οι γυναίκες με επικεφαλής τη Λυσιστράτη αποφασίζουν να σταματήσουν τον πόλεμο και να ξαναφέρουν την ειρήνη στον τόπο τους. Την αρχική ιδέα έχει συλλάβει η Λυσιστράτη η οποία για αυτόν το λόγο έχει συγκαλέσει κρυφά όλες τις Αθηναίες. Οι γυναίκες συγκεντρώνονται αλλά όταν εκείνη τους προτείνει την κήρυξη ερωτικής αποχής μέχρι οι άντρες να αποφασίσουν τη λήξη του πολέμου, αρχικά διαφωνούν. Τελικά και μετά από έντονους δισταγμούς πείθονται όταν η σπαρτιάτισσα Λαμπιτώ με αποφασιστικότητα προσχωρεί στο σχέδιο της Λυσιστράτης. Η απόφαση σφραγίζεται με όρκο πάνω στο κρασί. Την ίδια στιγμή ακούγονται φωνές ενθουσιασμού από την Ακρόπολη, σημάδι πως το δεύτερο σκέλος του σχεδίου της Λυσιστράτης πέτυχε. Οι ηλικιωμένες γυναίκες έχουν κυριεύσει την Ακρόπολη, εκεί όπου βρίσκεται το θησαυροφυλάκιο των δημοσίων χρημάτων με τα οποία επιδοτούντο οι πολεμικές επιχειρήσεις." />
 <item ID="1195" Section="#7" Name="800-1000-8" Text="Βάτραχοι του Αριστοφάνη: Ο θεός Διόνυσος απογοητευμένος από την κατάσταση του θεάτρου στην Αθήνα, καθώς οι μεγάλοι τραγικοί έχουν πεθάνει, είναι αποφασισμένος να αναλάβει δράση για να αρχίσουν ξανά αξιόλογοι δραματικοί αγώνες στην Αθήνα. Μαζί με τον δούλο του Ξανθία ξεκινούν ένα περιπετειώδες ταξίδι προς τον Κάτω Κόσμο με σκοπό να φέρουν πίσω τον καλύτερο τραγικό ποιητή. Όταν φτάνουν στον Άδη, επικρατεί αναταραχή. Ο Ευριπίδης διεκδικεί από τον Αισχύλο την τιμητική θέση του καλύτερου τραγικού ποιητή. Για να λυθεί η διαφορά, ο Πλούτωνας καλεί τον Διόνυσο, σε ρόλο διαιτητή, καθώς και τους τρεις τραγικούς σε έναν δραματικό διαγωνισμό. Ο αγώνας για την ανάδειξη του καλύτερου, αρχίζει…Τα κωμικά ευρήματα και τα φαρσικά επεισόδια διαδέχονται το ένα το άλλο και μέσα από την πικρή σατιρική διάθεση του Αριστοφάνη, έρχεται στο φως η πάντα σύγχρονη διάσταση του έργου." />
 <item ID="1196" Section="#7" Name="800-1000-9" Text="Ένας Αθηναίος αγρότης, ο Δικαιόπολις, απηυδισμένος από τον πόλεμο, ζητά στην Εκκλησία του Δήμου τη σύναψη συνθήκης ειρήνης με τη Σπάρτη. Στη συνέλευση όμως παρελαύνουν καλοπληρωμένοι Αθηναίοι πρέσβεις που μόλις επέστρεψαν απ' την Περσία και υπόσχονται ανύπαρκτη βοήθεια κι ο Θέωρος που σέρνει μαζί του έναν πεινασμένο μισθοφορικό στρατό από τη Θράκη· για την ειρήνη ούτε κουβέντα. Ο Δικαιόπολις βλέποντας πως δεν υπάρχει ελπίδα, καλεί τον Αμφίθεο και τον στέλνει στην Σπάρτη, προκειμένου να συνάψει ιδιωτική συνθήκη ειρήνης μόνο για τον Δικαιόπολη και την οικογένειά του. Ο Αμφίθεος επιστρέφει, φέρνοντας στον Δικαιόπολη τρία «δείγματα ειρήνης». Οι Αχαρνείς εξαγριώνονται και είναι έτοιμοι να τον σκοτώσουν, αλλά τον αφήνουν να εκθέσει τα επιχειρήματά του. Ο Δικαιόπολης πείθει το ένα ημιχόριο και το άλλο καλεί σε βοήθεια τον στρατηγό Λάμαχο. Η αντιπαράθεση λήγει με ήττα του Λάμαχου και μεταστροφή και του δεύτερου ημιχορίου. Η κωμωδία τελειώνει με το Δικαιόπολη να γλεντάει, ενώ ο Λάμαχος έχει τραυματιστεί σε μάχη με τον εχθρό." />
 <item ID="1161" Section="#8" Name="1000-1500-1" Text="Ο Ηρακλής είναι ο κατ' εξοχήν ημίθεος των Ελλήνων στην ελληνική μυθολογία. Ήταν γιος του Αμφιτρύωνα, βασιλέα της Τίρυνθας και της Αλκμήνης, συζύγου του Αμφιτρύωνα και βασίλισσας των Μυκηνών. Ο μύθος όμως τον θέλει γιο του ίδιου του Δία με την θνητή Αλκμήνη. Πήρε μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία, ενώ οι δώδεκα μεγάλοι άθλοι του, που τον οδήγησαν στην θεοποίηση, αποτελούν διδακτικούς συμβολισμούς για τον βίο των Ελλήνων. Στο πρόσωπό του η μυθοπλασία των Ελλήνων συγκέντρωσε όλα τα χαρακτηριστικά της ταυτότητός τους. Αργότερα, δια μέσου των αιώνων ο Ηρακλής συμβολίζει την εξουσία και τις αρετές των ηγεμόνων. Διακρίνετο για την υπερφυσική σωματική του δύναμη, την επιθετικότητά του, και τα υψηλά χαρίσματα της ευγενείας, του θάρρους, της καρτερικότητας και της αρετής. Τον Ηρακλή η αρχαία ελληνική τέχνη τον παριστάνει συνήθως ντυμένο με λεοντή και ρόπαλο στο χέρι. Ανά την Ελληνική επικράτεια υπήρχαν κατά τους αρχαίους χρόνους ναοί προς τιμήν του Ηρακλέους, όπως στην Δωδώνη, στην Νεμέα, στο σημείο Πυρρά Ηρακλέους στο όρος Οίτη, και αλλού. Με τον χρόνο η λατρεία του εξαπλώθηκε σε όλη την Μεσόγειο, μέχρι την κεντρική Ευρώπη και πέρασε στην μυθολογία των Ρωμαίων. Σώζονται ναοί του Ηρακλέους των ρωμαϊκών χρόνων στην επικράτεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. " />
 <item ID="1155" Section="#8" Name="1000-1500-2" Text="Το λιοντάρι της Νεμέας: Αφετηρία των άθλων του Ηρακλή ήταν η Νεμέα, εκεί όπου κλήθηκε να εξοντώσει το πελώριο λιοντάρι που είχε προκαλέσει το τρόμο στην περιοχή καθώς κατασπάραζε ανθρώπους και ζώα. Ο μύθος έλεγε ότι το δέρμα του λιονταριού ήταν αδιαπέραστο από οτιδήποτε, ακόμη και από σιδερένια όπλα. Στην πρώτη συνάντηση του ήρωα με το λιοντάρι, ο πρώτος προσπάθησε να το σκοτώσει με το τόξο του, τα βέλη του οποίου στάθηκαν ανίκανα να θανατώσουν το ζώο. Έτσι ο Ηρακλής αναγκάστηκε να ακολουθήσει το λιοντάρι στο καταφύγιό του σε ένα σπήλαιο. Το σπήλαιο είχε δύο εισόδους όπου χρησιμοποιούσε το ζώο προκειμένου να ξεφεύγει από τους εχθρούς του. Έτσι ο Ηρακλής κύλισε μία τεράστια πέτρα και σφράγισε τη μία από τις δύο εισόδους έτσι ώστε να μη μπορεί να διαφύγει το ζώο. Μπήκε στη σπηλιά χρησιμοποιώντας την άλλη είσοδο και άρχισε να ψάχνει για τον εντοπισμό του ζώου. Όταν το βρήκε, το έπιασε από το λαιμό, το στριφογύρισε και με την υπεράνθρωπη δύναμή του του έσπασε τη ραχοκοκαλιά. Κατόπιν, έφτιαξε το ρόπαλό του από ένα χοντρό κλαδί αγριελιάς, όπλο που δεν αποχωρίστηκε ποτέ σε όλη του τη ζωή, ενώ από το δέρμα του ζώου, ο Ηρακλής έφτιαξε τη γνωστή του πανοπλία. Εν συνεχεία, πήγε το κουφάρι του λιονταριού στον Ευρυσθέα, ενώ σε ανάμνηση του άθλου, ανακαίνισε τα Νέμεια σε εορτασμό προς τιμήν του Δία." />
 <item ID="1157" Section="#8" Name="1000-1500-3" Text="Οι Σταύλοι του Αυγεία: Ο καθαρισμός των στάβλων του Αυγεία ήταν ο πέμπτος κατά σειρά άθλος του Ηρακλή. Οι στάβλοι του Αυγεία αποτελούνταν από τρεις χιλιάδες βόδια και δεν είχαν καθαριστεί για τριάντα χρόνια. Ο Ευρυσθέας ζήτησε από τον Ηρακλή να τους καθαρίσει σε μία ημέρα. Όταν ο Ηρακλής έφθασε στους στάβλους απέκρυψε από τον Αυγεία την εντολή του Ευρυσθέα και έκανε συμφωνία να καθαρίσει τους στάβλους σε μία ημέρα με ανταμοιβή το ένα δέκατο της αγέλης. Ο ήρωας προκειμένου να φέρει εις πέρας την αποστολή του, έσκαψε ένα βαθύ χαντάκι και με την υπεράνθρωπη δύναμή του κατάφερε να αλλάξει τη ροή των ποταμών Αλφείου και Πηνειού έτσι ώστε να περνούν μέσα από το στάβλο, και κατάφερε να φτάσει στο στόχο του. Στο μεταξύ ο Αυγείας πληροφορήθηκε ότι ο Ηρακλής εκτελούσε εντολή του Ευρυσθέα και αρνήθηκε να κρατήσει την υπόσχεσή του. Εξοργισμένος ο Ηρακλής για την αναξιοπιστία του Αυγεία, επέστρεψε λίγο αργότερα και σκότωσε τον ίδιο και τους γιους του σε μάχη που δόθηκε μεταξύ τους. Εν συνεχεία ο Ηρακλής πήγε στην Ολυμπία και ανακαίνισε τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ο συγκεκριμένος άθλος δεν αναγνωρίστηκε ποτέ από τον Ευρυσθέα, ισχυριζόμενος το τέχνασμα που χρησιμοποίησε ο Ηρακλής να αλλάξει τη ροή των ποταμών." />
 <item ID="1159" Section="#8" Name="1000-1500-4" Text="Τα βόδια του Γηρυόνη: Το δέκατο αίτημα του Ευρυσθέα ήταν να του φέρει ο Ηρακλής τα κόκκινα βόδια του Γηρυόνη, ο οποίος ήταν ένα ανθρωπόμορφο τέρας με τρία σώματα ενωμένα στην μέση. Ο Γηρυόνης ζούσε στο νησί της Ερυθείας, στην μακρινή δύση πέρα από τον Ωκεανό (ή σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες στα νησιά Γάδοι ή τα Βαλέριο νησιά).Τα κόκκινα βόδια φυλάσσονταν από τον βοσκό Ευρυτίωνα και από τον δικέφαλο σκύλο του Όρθο, γιο του Τυφώνα και της Έχιδνας. Μετά από πολλές περιπέτειες, ο Ηρακλής έφθασε στα σύνορα της Ευρώπης και Αφρικής, όπου έστησε δύο κολώνες, την Κάλπη στην Λιβύη και την Άβυλα στην Ευρώπη (τις ξακουστές Στήλες του Ηρακλέους).Ενοχλημένος από τη ζέστη, ο Ηρακλής εκτόξευσε ένα βέλος του στον Ήλειο, ο οποίος σε ανταπόδοση του πρόσφερε ένα χρυσό κύπελλο ή ένα πλοίο για δώρο, θαυμάζοντας την τολμηρότητά του. Με αυτό πέρασε τον Ωκεανό και έφθασε στην Ερύθεια, όπου βρήκε τον Ευρυτίωνα και τον σκύλο του, καθώς και τον Γηρυόνη και τους σκότωσε. Ο Ηρακλής με τα βόδια έπλευσε στην Τάρτεσσο και επέστρεψε το χρυσό κύπελλο στον Ήλιο. Από εκεί πέρασε μέσα από την χώρα των Γαλάτων, Ιταλων, Ιλλυρίων, Θρακών και είχε πολλές άλλες περιπέτειες. Τελικά κατάφερε να φέρει τα βόδια στον βασιλιά Ευρυσθέα, ο οποίος τα πρόσφερε θυσία στη θεά Ήρα." />
 <item ID="1160" Section="#8" Name="1000-1500-5" Text="Ο Κέρβερος: Τελευταίος άθλος του Ηρακλή και πιο δύσκολος, ήταν να φέρει από τον Άδη, τον Κέρβερο, ένα σκυλί με τρία κεφάλια, με ουρά ερπετού και φίδια σε όλο του το σώμα, το οποίο φύλαγε την είσοδο του Άδη. Ο Ηρακλής πριν να εκτελέσει την αποστολή του, επισκέφθηκε την Ελευσίνα, όπου και συνάντησε τον ιερέα Εύμολπο, ο οποίος τον μύησε στα Ελευσίνια Μυστήρια, τους θρησκευτικούς εορτασμούς προς τιμήν της θεάς Δήμητρας και της κόρης της, Περσεφόνης. Κατόπιν με την βοήθεια της Αθηνάς και του Ερμή, κατέβηκε στον Άδη από το ακρωτήριο Ταίναρο, στην Λακωνία. Εκεί ελευθέρωσε τον Θησέα και τον Ασκάλαφο από τις αμαρτίες τους και πήρε άδεια από τον θεό του κάτω κόσμου, Πλούτο, να πάρει τον Κέρβερο στον επάνω κόσμο, με την υπόσχεση ότι θα χρησιμοποιήσει μόνο τα χέρια του. Ο Ηρακλής συνάντησε τον Κέρβερο κοντά στην πύλη του ποταμού Αχέρωνα, έναν από τους πέντε ποταμούς που βρίσκονταν στον Άδη, και χρησιμοποιώντας την υπερφυσική δύναμη των χεριών του, τον έπιασε και τον μετέφερε στον Ευρυσθέα, ο οποίος από τον φόβο του τον έστειλε αμέσως πίσω στον Άδη." />
 <item ID="1154" Section="#8" Name="1000-1500-6" Text="Τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων: Στον ενδέκατο άθλο ο Ηρακλής πήρε την εντολή να φέρει τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων, τα ίδια μήλα που η θεά Ήρα δέχθηκε σαν γαμήλιο δώρο από την θεά Γη και τα οποία τώρα φυλάσσονται από τις Εσπερίδες και τον δράκοντα Λάδωνα με 100 κεφάλια, στο όρος Άτλας, στη χώρα των Υπερβορείων. Ο Ηρακλής μη γνωρίζοντας πού βρίσκονται οι κήποι των Εσπερίδων, ζήτησε την βοήθεια των Νυμφών, οι οποίες ζούσαν κοντά στον ποταμό Επίδαμνο, και οι οποίες τον συμβούλευσαν να πάρει την απάντηση από τον Νηρέα, τον βασιλιά της θάλασσας. Ο Ηρακλής ταξίδευσε στην Λιβύη, Αίγυπτο, Αιθιοπία και είχε πολλές περιπέτειες σκοτώνοντας τον Ανταία, Βουσίρι και Ημαθείον και κατευθυνόμενος προς την Ασία, πέρασε από τον Καύκασο, όπου και απελευθέρωσε τον Προμηθέα από τις αλυσίδες του και έφθασε στην χώρα των Υπερβορείων. Εκεί βρήκε το όρος Άτλας και ακολουθώντας την συμβουλή του Προμηθέα, έστειλε τον Άτλα να φέρει τα μήλα και πήρε αυτός την θέση του, να κρατήσει τον κόσμο στις πλάτες του. Όταν ο Άτλας επέστρεψε με τα μήλα, αρνήθηκε να πάρει πίσω στις πλάτες του τον ουρανό και είπε ότι θα τα μεταφέρει ο ίδιος στον Ευρυσθέα. Ο Ηρακλής τότε τον ξεγέλασε και του ζήτησε να κρατήσει μόνο για μία στιγμή τον ουρανό, ώστε να μπορέσει να φτιάξει ένα μαξιλάρι για το κεφάλι του. Έτσι πήρε τα μήλα κι έφυγε. Όταν ο Ηρακλής επέστρεψε στις Μυκήνες, ο Ευρυσθέας του έδωσε τα μήλα σαν δώρο και ο Ηρακλής με τη σειρά του τα πρόσφερε στην θεά Αθηνά, η οποία τα επέστρεψε πίσω στον κήπο των Εσπερίδων." />
 <item ID="1170" Section="#8" Name="1000-1500-7" Text="Η Λερναία Ύδρα: Η Λερναία Ύδρα, ήταν ένα ερπετό με εννέα κεφάλια που ΄χαν τη μορφή φιδιού, το οποίο ζούσε στη λίμνη Λέρνα. Ο Ευρυσθέας ζήτησε από τον Ηρακλή να βρει και να εξοντώσει το τέρας. Ο ήρωας, με τη βοήθεια του ανιψιού του Ιολάου, γιο του αδελφού του Ιφικλή, εντόπισαν το τέρας στην πηγή Αμυμώνη. Με ένα κοφτερό δρεπάνι ξεκίνησε να κόβει τα κεφάλια του τέρατος, όμως για κάθε ένα κεφάλι που έκοβε, φύτρωναν δύο νέα κεφάλια. Ο Ηρακλής τότε σκέφτηκε να καίει τη σάρκα του τέρατος αμέσως μετά το κόψιμο του κεφαλιού, προκειμένου να μη βγαίνουν καινούργια κεφάλια. Έτσι κι έγινε. Οι δύο άντρες κατάφεραν, με πολύ κόπο, να κόψουν και τα εννέα κεφάλια του τέρατος, το τελευταίο κεφάλι όμως, το οποίο βρισκόταν στη μέση του σώματος, ήταν αθάνατο. Έτσι όταν το έκοψε ο Ηρακλής, το έθαψε βαθιά μέσα στη γη και έβαλε ένα πελώριο λίθο επάνω του. Κατόπιν βούτηξε τα βέλη του στη χολή της Ύδρας, η οποία ήταν φαρμακερή. Ο συγκεκριμένος άθλος, λόγω της βοήθειας του Ιολάου, δεν αναγνωρίστηκε από το βασιλιά Ευρυσθέα." />
 <item ID="1171" Section="#8" Name="1000-1500-8" Text="Η ζώνη της Ιππολύτης: Ο ένατος άθλος του Ηρακλή ήταν να φέρει τη ζώνη της Ιππολύτης, της βασίλισσας των Αμαζόνων, για να την κάνει δώρο ο Ευρυσθέας στην κόρη του Αδμήτη. Μετά από περιπλάνηση και πολλές περιπέτειες, ο Ηρακλής βρήκε τη βασίλισσα στα Θεμίσκυρα και η Ιππολύτη του υποσχέθηκε να του δώσει τη ζώνη. Η Ήρα όμως με το άσβεστο μίσος της, είπε ψέματα στις άλλες Αμαζόνες ότι η βασίλισσά τους βρισκόταν σε κίνδυνο, γεγονός που οδήγησε σε σκληρή μάχη μεταξύ του Ηρακλή και των Αμαζόνων, στην οποία ο Ηρακλής σκότωσε την Ιππολύτη και πολλές από τις Αμαζόνες. Στο δρόμο για την επιστροφή του, σταμάτησε πρώτα στην Τρωάδα και ελευθέρωσε την Ησιόνη από το θαλάσσιο τέρας, το οποίο είχε στείλει ο Ποσειδώνας. Ο πατέρας της, βασιλιάς Λαομέδων, δεν κράτησε την υπόσχεσή του στον Ηρακλή, να του δώσει δηλαδή τα άλογα του Δία (τα οποία ο Θεός είχε δώσει στον Λαομέδωνα, ως αποζημίωση για την αρπαγή του Γανυμήδη). Ο Ηρακλής τότε θύμωσε και φεύγοντας τον απείλησε ότι θα κάνει πόλεμο ενταντίον της Τροίας. Σε λίγο καιρό επέστρεψε και ξεκίνησε μία πολιορκία της πόλης, η οποία στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Η εκστρατεία του Ηρακλή εναντίον της Τροίας μνημονεύεται και στην Ιλιάδα." />
 <item ID="1174" Section="#8" Name="1000-1500-9" Text="Το ελάφι της Κερύνειας: Ο τρίτος κατά σειρά άθλος του Ηρακλή, ήταν να φέρει ζωντανή στις Μυκήνες την ελαφίνα της Κερύνειας με τα χρυσά κέρατα και τις ασημένιες οπλές, αγαπημένο ζώο της θεάς Αρτέμιδος. Το ελάφι έβοσκε στο βουνό Αρτεμίσιο, απόσταση πενήντα μιλίων από τις Μυκήνες. Έναν ολόκληρο χρόνο προσπαθούσε ο Ηρακλής να αιχμαλωτίσει το ζώο, αλλά οι προσπάθειές του δεν είχαν αποτέλεσμα. Όσπου η ελαφίνα, εξουθενωμένη από το τρέξιμο, σταμάτησε να πιει νερό σ' ένα ρυάκι, κι έτσι ο Ηρακλής άδραξε την ευκαιρία και κατάφερε να τη λαβώσει με το τόξο του και να την πιάσει. Η εξαγρίωση της προστάτιδος Άρτεμις ήταν αναμενόμενη, καθησυχάστηκε όμως όταν ο Ηρακλής της εξήγησε το λόγο για τον οποίο κυνηγούσε και τελικά τραυμάτισε το ζώο και έτσι η θεά του επέτρεψε να μεταφέρει το ελάφι στις Μυκήνες. Πηγαίνοντας προς το παλάτι του Ευρυσθέα, έμαθε ότι ο βασιλιάς προόριζε το ελάφι για το ζωολογικό του κήπο και σκέφθηκε ένα τέχνασμα: Κάλεσε τον Ευρυσθέα να βγει έξω από το παλάτι ώστε να παραλάβει ο ίδιος το ελάφι. Βλέποντάς τον ο Ευρυσθέας τον συνεχάρη για την επιτυχία του - όταν όμως άπλωσε τα χέρια του για να το πάρει, ο ήρωας πήρε τα χέρια του από το ζώο και αυτό γρήγορα έτρεξε προς την Άρτεμη. Έτσι εκπλήρωσε τόσο την αποστολή του να φέρει την ελαφίνα της Κερύνειας στον Ευρυσθέα, όσο και την υπόσχεσή του στην Άρτεμη, να την επιστρέψει." />
</root>